Breakaway.

"... Take a chance, make a change and breakaway..."

Well, that was a line from a famous Kelly Clarkson song. Actually, it has always been my favorite song since I don't know when. But I never heard that song for a long time. But it feels good to listen to it. Lakas lang maka-Independence Day and Sam @ 18. Haha.

Maybe, the timing was just perfect. I am in the middle of giving up and letting it all go. Well, I've been in this situation for a countless of times but I knew that this is the end of everything. I felt like all the things that I've been up to are no longer vital to what I am right now. I am at that point wherein the sole reason on why I go to work every day is the salary and nothing else. Yeah, and I don't want that.

Every human being, I think, needs satisfaction and fulfillment in their respective lives. Sad to say, I've been losing reasons to stay. God knows I tried. Every second of my life and every moment of it. I guess, one year is one year and I have to move on.

Then, I realized, I am just 21 and I am too young to build walls for me to venture to other opportunities and people of the same age should explore and be adventurous. After all, experience is the best teacher and everyone can learn a lot from it.

I consulted some close friends and siblings from different parents and to my surprise, they feel the same thing. It was not an easy task to stay out of school after 16 years but it was necessary for us to go. The university we attended to thinks that we are stress-proof enough and we can handle situations which we are not used to.

I loved my job. I loved the people around it but I guess, this is the finish line. I have learned a lot and I discovered more too and those lessons will always be my guide and part of my building heart, ready to face challenges and to absorb things for me to be strong enough to face more troubles in store for me.

This, I say, with all of my heart,

Thank you :)

Dear Ex-Bestfriend

Huy! Ay mali, wala na pala ako sa posisyon na magsabi ng" huy" sayo. Pero sana hayaan mo akong kamustahin ka. Kamusta ka na? Mukha namang masaya ka sa buhay mo ngayon. Nakikita ko sa Instagram mo eh. Kahit di natin finafollow yung isa't isa, nakikita ko naman yung mga post mo kasi naka-public ka. Ilang beses kong sinubukan na i-follow ka, pero wala akong lakas ng loob na makita yung wala kang imik sa pag-follow ko. Isang taon na pala no? Simula yung huling chance na nagkausap tayo. Kung hindi ako nagkakamali, hindi naging maganda yung encounter natin noon.

Nagkasumbatan, nagkalabasan ng sama ng loob, may chance pa nga na may hindi sumagot sa tanong nino eh. Di ko lang talaga matandaan kung sino tayo sa dalawang yun. Ang worse nun. Napakaworse. Hindi ko akalain na matatapos tayo sa ganung paraan.

Sobrang kabaligtaran yun nung huling pagkikita natin sa Quezon City Circle. Sa tapat ng fountain. Kung saan mo tinapon ang singsing niyo ng ex-boyfriend mong pinakapaborito ko sa lahat. Nilibre mo pa nga ako sa McDonald's sa Litex eh. Bilang pakunswelo na lang sa ginawa kong paglipad from Ortigas to Elliptical Road. Kasi alam mo namang pagod ako galing sa trabaho, mainit at maalinsangan at alam mong ayaw ko ng ganung pakiramdam.

Aaminin ko, nanghinayang ako sa 8 years ng buhay natin na nag-invest tayo sa friendship. Akalain mo 11 years old tayo nagkakilala, natapos tayo ng parehas tayong tumungtong ng 20. Naalala ko pa, peg natin ang "Me and You Against The World". Nalagpasan na natin yung crucial na time ng kahit na anong relasyon. Nagkagalit na tayo sa dahil sa lalaki, dahil sa pagsisikreto, tampuhan dahil sa maliliit na bagay. Nagsama na din tayo sa iisang bahay, kumain sa iisang plato at kumain ng iisang pagkain.

Lahat na ata nagawa na natin ng magkasama. Kahit na alam natin na hindi tayo nagkakasundo sa madaming bagay. After one year, saka ko lang naisip kung ano ba talagang nangyari sa atin at umabot tayo sa masaklap na goodbye.

Siguro, hindi na naman tayo nagkaintindihan. Hindi tayo nagkatagpo sa gitna ng kahit na anong argumento. Laging ako yung nagbibigay. Ako yung laging bumababa para matapos lang. Para kasi sa akin, mas importante ka kesa sa kung ano pang klaseng culprit na mas sikat sa tawag na PRIDE. Pero kasi ako, alam kong may mali ako at katampo tampo naman kasi talaga yung ginawa mo sa akin. Umabot lang ako sa pisi at dulo ng lahat.

Umalis ka sa bahay ng walang paalam sa akin. Isang linggo ka ng wala nung napansin kong hindi ka na umuuwi. Alam mo ba kung gaano kasakit sa akin yun? Wala man lang paalam, nawala ka bigla. Siguro, katampo tampo naman kasi talaga yung moment na lahat ng imbitasyon ko, wala kang tinanggap kahit isa pero ako ni isang school activity mo, wala akong pinalampas. Nagcu-cut pa nga ako ng klase para lang makaattend. Hindi ako nanunumbat ah? Sinasabi ko lang yung mga posibleng dahilan kung bakit ako nakabuo ng hindi magandang impresyon sayo.

Alam mo namang hindi ko ugali na manumbat pero siguro di na kinaya ng puso ko ang lahat. Na sa lahat ng sinabi mo, ako pa ang lumabas na walang kwenta, na walang pakikisama. Sana bago mo binatawan lahat ng salitang yun, pinakinggan mo muna ako. Sana pinag-explain mo muna ako at nakinig ka kung ano bang puno't dulo ng sama ng loob ko. Sana hinayaan mo muna akong magsalita. Tutal, sa lahat naman ng oras, hinahayaan kitang magsalita at magdesisyon para sa ating dalawa.

Nung nalaman kong sa Ortigas ka lang din nagttrabaho. Di ko alam kung anong dapat kong maramdaman, dapat ba akong matuwa, ma-excite o kabahan dahil kung ang mundo nga eh maliit, ang Ortigas pa kaya. Siguro isang araw, magkakasalubong tayo ulit. Hindi ko alam kung magha-hi ba ako o dadaan lang. Sabi mo nga, back to strangers. Na-unfriend na din naman kita sa Facebook dahil ayokong makita ang lahat ng posts mo.

Yun lang naman. Naisip ko lang na sulatan ka kahit alam kong hindi mo mababasa kasi wala kang oras or more like, hindi mo ito alam. Sana maging masaya ka sa buhay mo. Hindi na ako umaasang magiging magkaibigan ulit tayo. Isang taon na din naman ang nakakaraan. Naka-move on naman na ako at hindi ko na masyadong iniisip. Wala na din yung sakit at ang sama ng loob.

Ingat ka na lang lagi.

Nangungumusta lang,
Sam.

Time.

Just like any other fairytale in Hans Christian Andersen's books and stories told by The Grimm Brothers, I just realized that not all tales end with the famous "Happily Ever After" quote.

Oo, at the age of 21 lang ako natigil sa paniniwala na may fairytale sa totoong buhay. Na yung mga bagay na gusto mong mapasayo eh nakukuha mo. Alam kong mali, pero ngayon ko lang narealize na hindi pala tama na pairalin ko ang gusto ko kesa sa kung alam kong tama.

Hindi ako naiwanan. In all fairness, alam kong wala namang naiwan. Pero mahirap pa rin ang posisyon na hindi niyo alam parehas kung nasaang banda na kayo ng storya niyo.

Nagsimula lahat ng mabilis. Parang hindi pinag-isipan, hindi dumaan sa tamang proseso. Pinangunahan ang tamang panahon na pinaniwala ang mga sarili nila sa maling oras. Hindi naniwala sa perfect timing kasi naniwalang ang gusto nilang oras eh yun yung perfect.

At natapos din ng hindi maganda. Ngayon, naniniwala nakong may sariling timeline si God. Na hindi sapat na ticket yung gusto niyo yung isa't-isa at hindi iniisip kung ano ba yung dapat.

Siguro, kaya nangyari ito kasi ito yung katok ni God na may mali. Na kailangang pakawalan. Na may ibang tao para sa amin. Maliit na parte lang ito ng buhay namin na pwedeng maging aral o isang regret.

Mahirap. Makaka-move on din ako. Makakpag-let go din ako. Mangyayari din yung gusto ko. Makukuha ko rin yung matagal ko ng gusto.

Mangyayari ang lahat satamang oras. According sa timeline Niya.

At yun ang PERFECT TIMING.

I just feel so devastated.

I really do not know why. This maybe a thing that happens to girl when they are about to be visited by an unexpected-yet-expected friend (If you know what I mean.)

GRR! I do not know. Whatever. I just want to show other people how disappointed I am.

A Moment Like This

No one can ever tell how one should feel when they turn a year older. It's no one's right to tell someone what should they do when they turn 21. Aside from the fact that you can get married without your parents' consent, there will always be things that you want to do when God gave you another year to live.

In 10 days time, I will turn 21 and by then, I'll be allowed to everything. My dad told me that if I turn 21, he will no longer text me at night and ask me his most frequent asked question, "Are you home yet?" (Play Kelly Clarkson's A Moment Like This at this part. Hahaha!)

My mom just said that if I'm 21, she will try to sleep soundly at night when she knows I am out that night and trying to make the most out of my life and expect two weeks later that I am having my first child and her first grandchild, with our without a father. (Then at this part, Pumped Up Kicks by Foster The People)

My family can be comic at times but they usually tell me to take care and of course, save money. Mom always reminds me to spare 10% of my monthly salary on my savings, which I cannot do and frankly speaking, I don't know why. Maybe because, I usually feel a millionaire when I receive my perks of being a hardworking new graduate. That is why I decided to buy a planner this year. I noticed that my life became a little less stressful when I had my 2012 planner with me, and I have my space to put my expenses. Yay!

Enough of money matters. Before I went to sleep last night, I asked myself what are my 21st birthday wishes. At first, I don't have any, but the moment I closed my eyes (I hate my brain at times. Haha), 21 wishes went out of my head and they are as follows:

1. Summer getaway with friends. (Which I think is a must! BATANGAS BEACH!)
2. The Return of the Comeback of Benesse Corporation.
3. One sweet text on the 25th.
4. Small get-together with ABE 4-3 or Grown-ups
5. Simple yet complete celebration with family.
6. Visit my nanays in PUP.
7. Night out with Talen-TODO staff.
8. Everything back to normal. (Like, I'm begging!)
9. Good health
10. Great discoveries (Like neighbors' WiFi password, tunnel from Tycoon to Altura, stuff like that! Hahaha)
11. New set of Kalookies! (Celine, Chareez and I's favorite)
12. My reading glasses
13. Lose weight. (For the past week, I lost 4 lbs. Thanks to late night jogging at our family court)
14. Same friends 'till infinity and beyond (Buzz Lightyear levels!)
15. Let go of some things and people from the past.
16. Better health condition for the family
17. CAAAAAAR!
18. Roadtrip across the metro (My norm when I was still a college student)
19. Time
20. Be with BABA on my birthday
21. More blessings. :))

You see? Though I am turning 21, I still have this list of wishes. I guess, my kiddie side is just there, but sad to say, not the immature side because I have forgotten about that, long long time ago. Hahahaha :D #JustKidding

Endlessly - The Cab

This is one of my favorite songs now. It's on repeat actually. Hahaha. I just find the band, The Cab as worth downloading so here's one of my favorite songs :)

"Endlessly"

There's a shop down the street,
where they sell plastic rings,
for a quarter a piece, I swear it.
Yeah, I know that it's cheap,
not like gold in your dreams,
but I hope that you'll still wear it.

Yeah, the ink may stain my skin,
and my jeans may all be ripped.
I'm not perfect, but I swear,
I'm perfect for you.

..and there's no guarantee,
that this will be easy.
It's not a miracle ya need, believe me.
Yeah, I'm no angel, I'm just me,
but I will love you endlessly.
Wings aren't what you need, you need me.

There's a house on the hill,
with a view of the town,
and I know how you adore it.
So I'll work everyday,
through the sun, and the rain,
until I can afford it.

Yeah, your friends may think I'm crazy,
cause they can only see,
I'm not perfect, but I swear, I'm perfect for you.

..and there's no guarantee,
that this will be easy.
It's not a miracle ya need, believe me.
Yeah, I'm no angel, I'm just me,
but I will love you endlessly.
Wings aren't what you need, you need me.

(You need me, I know you need me,
you need me, I know you need me)

Ink may stain my skin,
and my jeans may all be ripped.
I'm not perfect, but I swear,
I'm perfect for you.

..and there's no guarantee,
that this will be easy. (This will be easy)
It's not a miracle ya need, believe me. (Won't you believe me?)
Yeah, I'm no angel, I'm just me,
but I will love you endlessly.
Wings aren't what you need, you need me. (You know you need me)

(I know you need me)
You need me,
(I know you need me)
You need me,
(I know you need me)

There's a shop down the street,
where they sell plastic rings,
for a quarter a piece, I swear it.
Yeah, I know that it's cheap,
not like gold in your dreams,
but I hope that you'll still wear it.

It has been a year since then...

I don't know but it's so sudden. Bigla kong namiss ang buhay-estudyante ko. Bigla kong namiss ang isang buwan kong buhay bilang Technical Director sa Talen-todo sa 2-ente 5ingko.

Parang sa isang lugar nga lang ako nag-stay nun sa loob ng isang buwan. Sa makasaysayan naming AVR. Di ko alam pero sobrang memorable talaga ng AVR sa buhay ko. Pwera sa nung una, hirap na hirap akong kunin yun. Nung matatapos na ang buhay kolehiyo ko, saka ko siya nakuha ng buo. Kasi yun ang naging bahay ko sa loob ng 1 buwan.

Sobrang daming tao, sobrang daming stress pero sobrang saya naman yung naranasan ko nun. Mas nakakilala ako ng mga kakaibang tao at mga totoong tao na kasama ko pa rin hanggang ngayon. Mabilis siya, oo. Pero hindi matutumbasan yung feeling na dahil sa isang concert, naging close kayo.

Dun ko nakilala si Jheza. Yung isa sa mga close friends ko ngayon. Dahil sa pambubully ko sa kanya at sa walang sawa kong pang-aasar, naging close kami dahil sa Talen-todo. At ngayon, isa na siya sa mga shock absorber ko sa buhay at masasabi kong we're inseperable since then.

Naging saksi ang AVR kung paano nabuo si Sam at Jheza ng magkasama. :)

Dun ko din nakilala si May Ann. Isa sa mga tinuturing kong bunsong kapatid sa college. Sobrang lambing ng batang yun. Laging naka-"Ate Saaaaam!". Alam kong nagsimula yun sa pang-aasar ko sa kanya sa rehearsals. Ngayon, isa na siya sa mga rason bat ako pumupunta sa PUP at hindi nawawala ang tuksong ililibre ko siya.

Dun ko din naging ka-close lalo si Lhiza, Licelle, Lara, Sara at Shang. Sila yung mga ka-batch kong taga-4-2 na hindi ko gaanong nakakausap. Pero after ng concert, nakakausap at nakakaharutan ko na din sila. Kumbaga, naging komportable kami simula nun. Naging kapatid ko na din sila.

Nagkaroon ako ng chance na maka-trabaho si The Ligaya Bicomong-Espino. Oo, may THE. Kasi nag-iisa siya! HAHAHA. Naging prof ko siya ng 2 semesters at sobrang na-flatter ako nung araw ng casting, binroadcast niya na napili niya kami ni Kim na maging assistant niya. 

Ako din ang naging taga-bili ng pagkain ni Sir Albert Cabrera. HAHAHA! Medyo takot kasi ako sa kanya. Pero ang awesome niya. Seriously. :D

Nabuo din ang KIM-SAM-MIN. Syempre ako yung SAM. Si KIM eh ang pinaka-matagal ko ng kasamang tao na si Kimberley Maaba at si MIN eh si Carmina Tacadino. GEMs President ko at isa sa mga kabarkada sa TG.

Dito din ako nagkaroon ng pagkakataon na mabuhat ang isa sa mga heartthrobs ng CLL. Si Sir Joey Clutario :"> AHAHA. (Landeh?! :D)

Nakakatuwa din dahil ako mismo, nakapagbigay ako ng opportunity sa iba pang students na may talent. Yung mga hindi nalalabas na talent kasi nahihiya. Sa Talen-todo sila lahat lumabas.

Binigyan din ako ng Talen-todo ng lovelife. Wala mang sahod yung pagiging technical director ko, sobra sa pa sa kahit na anong amount ng pera yung nagkaroon ako 12 days after ng concert. Nagkaroon ako ng KASUNDO. HAHAHA. :">

Dahil sa Talen-todo, nakilala ko ang boy friend kong si Melvin Mina na taga-4-2 at dancer sa Ati-atihan (Folk Dance) Guess what? Malapit na ding mag-one year ang samahan namin. Oo, mabilis yung naging proseso ng "friendship" (kung nagkaroon nga ba? Di ako sure :D HAHAHA) pero wala naman kasi yan sa tagal ng simula eh. Nasa tagal yan ng gitna at nasa umabot sa dulo.

At higit sa lahat, mas nakilala ko ang sarili ko. Nasa kalagitnaan ako ng problema sa buhay ko ng ibigay sakin ang Talen-todo, akala ko nung una, somewhere in the middle, bibitaw nako. Kasi kung ako nga hindi maayos, paano pa kaya kung ako pa ang mag-aayos ng isang major event. Buti na lang hindi ako nag-invisible, kasi kung hindi, baka hindi ako parte ng kasaysayan. 

Kasaysayan na bumuo sa 25 years ng College of Languages and Linguistics.

Para sa lahat ng bumuo
Para sa lahat ng naging parte 
Para sa mga nagpakahirap
Para sa mga nakasama ko
Para sa mga sumayaw at kumanta
Para sa mga umiyak, either pagod o saya
Para sa mga pumayat at namaga ang tuhod para sa TALEN-TODO SA 2ENTE 5INGKO...

Isang matinding saludo para sayo.

Namimiss na kita. Alam kong suntok sa buwan pero GUSTO KO NG PART TWO! :)

Happy Anniversaya para sa isang fulfilling na concert!

Mahal ko kayo at seriously, namimiss ko na kayo!!!

"This is to inform you about your rehearsals tomorrow for chenes kemerloo. 8AM-4PM. CLL AVR. Please be on time and attendance is a must."

- Sam Sena, ABE 4-3D
Over-all Technical Director
TALEN-TODO sa 2ENTE 5INGKO: The College of Languages and Linguistics Silver Anniversary Concert